«Γεννήθηκα χωρίς να θέλω.

Θα πεθάνω χωρίς να θέλω.

Αφήστε με να ζήσω όπως θέλω».

Κάποιος επίδοξος ποιητής έχει γράψει με μαύρο ανεξίτηλο μαρκαδόρο αυτούς τους στίχους πάνω στα ξύλινα παγκάκια της Πηγής. Και βέβαια είναι η πιο ανώδυνη επέμβαση που της έχει γίνει μετά από την ανακατασκευή της η οποία έχουμε γράψει ότι ποτέ δεν μας βρήκε σύμφωνους. Και αυτό, όχι διότι έχουμε την διάθεση να διαφωνούμε με τα έργα και τις δημιουργίες του Δήμου, αλλά διότι, για μας τους παλαιότερους η Πηγή έχει συνδεθεί με τις πιο τρυφερές τις πιο γλυκές αναμνήσεις των παιδικών μας χρόνων. Αλλά όχι στη μορφή που έχει σήμερα.

Μπορεί να είναι σε πιο μοντέρνα κατασκευή αλλά δεν είναι η Πηγή του Γέρακα. Και δεν φτάνει μόνο αυτό. Έχει γίνει ένας σκουπιδότοπος, έχει φράξει το σύστημα προώθησης του νερού με αποτέλεσμα να μαζεύονται τα νερά της βροχής και να λιμνάζουν, να δημιουργείται βούρκος, διότι όπως ξέρουμε τα στάσιμα νερά δημιουργούν αυτή τη κατάσταση και επίσης έχουν φροντίσει να την μουτζουρώσουν με συνθήματα ποδοσφαιρικά. Θύρα επτά, θύρα δεκατρία, η μαρμάρινη επιγραφή της είναι μια σκέτη μαύρη μουτζούρα έτσι χωρίς λόγο και αιτία.

Γιατί παιδιά; Τι λόγο έχετε και καταστρέφετε ένα μνημείο έστω και μη αρεστό; Το μόνο καλό που έχει συμβεί με την ανακατασκευή της, είναι αυτές οι πέτρινες μπάλες στην είσοδό της διότι αν δεν ήταν και αυτές τότε σίγουρα θα ήταν ένα πρώτης τάξεως πάρκιν.

Είναι άραγε τόσο δύσκολο να εντάξουν στην καθημερινότητά τους οι άνθρωποι της καθαριότητας της πόλης μας, και λίγη από την φροντίδα τους για τη Πηγή; Είναι επίσης πολύ δύσκολο να μην πετάνε όσοι διαλέγουν να κάνουν πικ-νικ στο χώρο της Πηγής τις σακούλες από το κοντινό ταχυφαγείο και να δημιουργείται εκτός των άλλων και ένας πρώτης τάξεως σκουπιδότος διαφημίζοντας βέβαια με τις σακούλες την εν λόγω επιχείρηση;

Τα ξερά φύλλα, τα σακουλάκια από σνακ που ενδεχομένως να προέρχονται από τα διαλείμματα του 1^ου Δημοτικού Σχολείου, κομμάτια από ξύλα και ότι άλλο ο αέρας παρασέρνει, βρίσκει θέση στο εσωτερικό της, δημιουργώντας μία θλιβερή εικόνα, που σε τίποτα δεν θυμίζει την παλιά της αίγλη και το άλλοτε ρομαντικό τοπίο, το οποίο έχει χαθεί ανεπιστρεπτί. Και όμως, σε αυτό το ξεχωριστό πολιτιστικό μνημείο, έπρεπε κάποιος σεβασμός.

Αν στο σπίτι μας υπάρχει κάποιο παλιό έπιπλο, καμαρώνουμε γι αυτό, το προσέχουμε, το δείχνουμε στους φίλους μας λέμε την ιστορία του, από πού το κληρονομήσαμε και για ποιο λόγο για μας αποτελεί οικογενειακό κειμήλιο και περιουσιακό στοιχείο συνάμα. Γιατί να μην νιώθουμε τον ίδιο σεβασμό για ότι κληρονομήσαμε από την πόλη μας;

Για ότι δημιούργησαν και διέσωσαν οι πρόγονοί μας; Έτσι κι αλλιώς δεν διαθέτουμε δα και τα πολλά πολιτιστικά μνημεία.

Την Πηγή, τον Άγιο Δημήτρη, τον Άγιο Γιώργη, τον Σιδηροδρομικό Σταθμό που και αυτός έχει υποστεί τα πάνδεινα και μια μαρμάρινη πλάκα, που επειδή δεν ήξεραν τι να την κάνουν, την έθαψαν στην πάνω γωνία του γηπέδου του μπάσκετ.

Μήπως θα πρέπει να απευθυνθούμε και πάλι στις αρμόδιες Υπηρεσίες της πόλης ζητώντας την προστασία τους; Στον υπεύθυνο Πολιτισμού ή Περιβάλλοντος; Ή μήπως να συνεργαστούν και οι δύο μαζί για καλύτερα αποτελέσματα; Όπως και να είναι πάντως θέλουμε αν είναι δυνατόν να μην ξαναδούμε την Πηγή στο χάλι που έχει.

Η αλήθεια είναι ότι ψάχνοντας να βρούμε σε ποιον θα έπρεπε να απευθυνθούμε και να παρακαλέσουμε για την προστασία της Πηγής μπερδευτήκαμε. Διότι, είναι πολιτιστικό μνημείο, έχει σχέση με την πάλαι πότε υδροδότηση της περιοχής, έχει επίσης σχέση με το περιβάλλον και την ποιότητα ζωής και αποζητούμε την καθαριότητα που δεν έχει. Ιδού η απορία.

Ποιος από όλους θα την αναλάβει; Θα μπορούσαν βέβαια να την αναλάβουν όλοι μαζί και να γίνει το καλύτερο.

Όσο για την μαρμάρινη πλάκα θα επανέλθουμε.

Popularity: 1%