Απόσπασμα από άρθρο – αφιέρωμα για την ημέρα της Γυναίκας, το οποίο είχε δημοσιευθεί στη Φωνή του Γέρακα το 2004. Οι πληροφορίες και τα στοιχεία είναι από την Εγκυκλοπαίδεια του Ηλίου.

Η 8η Μαρτίου, σε όλο τον κόσμο είναι μέρα μνήμης των αγώνων των γυναικών, μέρα αποτίμησης των κατακτήσεων και αφετηρία νέων στόχων, για την ουσιαστική κατοχύρωση της ισότητας των φύλων. Στις 8 Μαρτίου το 1857, οι υφάντριες της Νέας Υόρκης, διαδήλωσαν για μείωση των ωρών εργασίας από 16 σε 12, για ίσα μεροκάματα με τους άνδρες και για ανθρώπινες συνθήκες εργασίας και ζωής.

Το 1910 στην Κοπεγχάγη, η Δεύτερη Διεθνής Διάσκεψη Σοσιαλιστριών, καθιερώνει την ετήσια Ημέρα της Γυναίκας και το 1977 ο O.Η.Ε. στη Γενική του Συνέλευση, καθιέρωσε την Ημέρας της Γυναίκας, ως Ημέρα για τα Δικαιώματά της και τη Διεθνή Ειρήνη.

Δυστυχώς, ο νέος αιώνας βρίσκει την ανθρωπότητα με τεράστιες ανισότητες, σε βάρος των γυναικών, και μάλιστα σε κάποιες χώρες, αυτές οι ανισότητες, προστατεύονται από τους νόμους και τις θρησκείες. Ενδεικτικά αναφέρουμε, ότι μέχρι πρόσφατα στις Ινδίες, όταν πέθαινε ο σύζυγος, υποχρέωναν την σύζυγο να θαφτεί μαζί του. Και στην Κίνα επίσης, υποχρέωναν κάποια από τις πολλές συζύγους του αποθανόντος, να αυτοκτονήσει, πίνοντας μια ισχυρή δόση όπιο, για να έχει παρέα ο νεκρός.

Η θέση της γυναίκας, είχε απασχολήσει συχνά τους αρχαίους πολιτισμούς, και υπήρξαν εποχές, που οι κοινωνίες επέτρεψαν σε γυναίκες να αναδείξουν την προσωπικότητά τους και να καταστούν ισχυρότερες από τους άνδρες. Έτσι δημιουργήθηκαν οι μητριαρχικές κοινωνίες, οι οποίες χάνονται στην ιστορία, διότι είναι ένα μικρό κομμάτι, μπροστά στις παραδοσιακές πατριαρχικές κοινωνίες, οι οποίες διατηρήθηκαν για αιώνες και κράτησαν τις γυναίκες στο περιθώριο. Ωστόσο το επαναστατικό πνεύμα των γυναικών, έχει να επιδείξει σπουδαίες προσωπικότητες, οι οποίες σήκωσαν το ανάστημά τους και άλλαξαν τον κόσμο.

Σύμφωνα με την ιστορία, οι πρώτες παρατηρήσεις για τον περιορισμένο ρόλο της γυναίκας, άρχισαν να γίνονται λίγο πριν την Γαλλική επανάσταση. Αργότερα διατυπώθηκε και έγινε γνωστή, η θεωρία της ελευθερίας και της ισότητας των δύο φύλλων. Όμως, δεν ήταν παρά μόνο θεωρία και τίποτε περισσότερο. Εκείνη την εποχή έχουμε και την πρώτη σουφραζέτα στον κόσμο, την Μαρία – Ολυμπία Γκουζ, η οποία καρατομήθηκε με διαταγή του Ροβεσπιέρου. Μετά από αυτό το γεγονός, που συνέβη το 1793, παρέλυσε κάθε φεμινιστική κίνηση.

Η Ολυμπία Γκουζ, ήταν αυτή η οποία συνέταξε την περίφημη «Δήλωση των δικαιωμάτων της γυναικός και της πολίτιδος». Στην συνέχεια, μια άλλη γυναίκα που αγωνίστηκε και άφησε το στίγμα της, ήταν η Μαρία Ντεραίν, η οποία ίδρυσε την «Ένωση υπέρ των δικαιωμάτων των γυναικών» το 1872 και εξέδιδε το έντυπο «Δικαιώματα γυναικών», το οποίο κυκλοφορούσε επί 23 χρόνια. Χάρις την Ντεραίν και την αδελφή της, συνήλθε το 1878 το πρώτο διεθνές συνέδριο γυναικών στο Παρίσι και το 1891 ιδρύθηκε η «Παγκόσμια ένωση γυναικών». Από κει και πέρα άνοιξε ο δρόμος για το φεμινιστικό κίνημα στην Γαλλία.

Στην Αγγλία, μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα, δεν έχουμε ιδιαίτερη φεμινιστική κίνηση, ώσπου εμφανίζονται οι αδελφές Πανκχώρστ, σαν οι πρώτες Αγγλίδες σουφραζέτες, όπου το 1889, η Εμμελίνα Πανκχώρστ ίδρυσε την «Ένωση υπέρ της γυναικείας ψήφου» και στη συνέχεια ηγήθηκε της «Γυναικείας κοινωνικής και πολιτικής ενώσεως». Ο αγώνας των γυναικών στην Αγγλία, κράτησε μέχρι το 1914, όπου διακόπηκε λόγω του πολέμου, για να επανέλθει μετά από αυτόν και να παραχωρηθεί, τελικά το δικαίωμα ψήφου στις γυναίκες.

Η συγγραφέας Σώτη Τριανταφύλλου, στο βιβλίο της «Αλμπατρός», μας δίνει πολύτιμες πληροφορίες για την ιστορία του γυναικείου κινήματος και την κατάκτηση της ψήφου των γυναικών. Αναφορικά με τις χώρες της Ευρώπης, οι γυναίκες στην Νορβηγία ψήφιζαν από το 1906, στην Φιλανδία από το1913 και στην Δανία από το 1915. Στην Σοβιετική Ένωση από 1917, στην Πολωνία και Ιρλανδία από το 1918, στην Γερμανία και Ολλανδία από το 1919, στο Βέλγιο από το 1920, και στην Ιταλία από το 1923. Στην Τουρκία δε, από το 1934. Όσο για την Αμερική, ο αγώνας για την ισότητα των δύο φύλλων είχε αρχίσει από το 1848, με αποτέλεσμα ορισμένες πολιτείες, να χορηγήσουν δικαίωμα ψήφου το 1869.

Το 1912, οι πολιτείες που χορήγησαν ψήφο στις γυναίκες έγιναν δέκα, και από τις 26 Αυγούστου 1920, είχαν δικαίωμα ψήφου όλες οι Αμερικανίδες. Επίσης, στην Νέα Ζηλανδία οι γυναίκες ψήφιζαν από το 1893, και στην Αυστραλία από το 1902. Στην Ελλάδα, οι δύο πρώτες Ελληνίδες που αγωνίσθηκαν για την ισομισθία στην εργασία και την πνευματική και ηθική χειραφέτηση είναι η Αιμιλία Κτενά και η Καλλιρρόη Κεχαγιά κατά την περίοδο 1868 – 1870.

Στην ιστορία έμεινε επίσης, η Καλλιρρόη Παρέν για τα άρθρα της με σύνθημα «ψήφος στις γυναίκες» στην «Εφημερίδα των κυριών». Το 1ο συνέδριο γυναικών συνήλθε στην Ακρόπολη στις 24 Μαΐου 1898, υπό την προεδρία της Καλλιρρόης Κεχαγιά. Το 1908 ιδρύθηκε στην Αθήνα το Εθνικό Συμβούλιο των Ελληνίδων και το 1911 το Λύκειο των Ελληνίδων και ο Πανελλήνιος σύλλογος Γυναικών.

Το 1884 έχουμε την πρώτη Ελληνίδα φοιτήτρια στο Παρίσι στην φιλολογία και τρία χρόνια αργότερα στην ιατρική σχολή Πανεπιστημίου πάλι στο Παρίσι. Στην Ελλάδα η πρώτη εγγραφή στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας, σημειώθηκε το 1894. Τέλος να θυμηθούμε, ότι το δικαίωμα ψήφου για τις γυναίκες στην Ελλάδα, αποκτήθηκε μόλις το 1930 και μόνο για τις Δημοτικές εκλογές, έχοντας συμπληρώσει το 30ο έτος της ηλικίας τους. Ώσπου φθάσαμε στις 28 Μαΐου 1952 και επί τέλους οι γυναίκες έχουν το δικαίωμα του «εκλέγειν» και «εκλέγεσθαι».

Η πρώτη Ελληνίδα βουλευτής ήταν η Ελένη Σκούρα το 1953 και η πρώτη Ελληνίδα υπουργός η Λίνα Τσαλδάρη το 1956. Εδώ πρέπει να προσθέσουμε άλλη μία πρωτιά, αυτήν της πρώτης Ελληνίδας προέδρου της Βουλής, της Άννας Ψαρούδα-Μπενάκη το Μάρτιο του 2004. Παρ’ ότι η Ελληνίδα, ήταν μάλλον περιορισμένη στα του οίκου της, εν τούτοις έχουμε να επιδείξουμε σπουδαίες ηρωίδες και αγωνίστριες στα δύσκολα χρόνια της Τουρκοκρατίας και των τελευταίων πολέμων, από τους οποίους η χώρα μας πέρασε δια πυρός και σιδήρου. Αρκεί να θυμηθούμε τις Σουλιώτισσες, την Μπουμπουλίνα, την Μαντώ Μαυρογένους.

Επίσης τις Ηπειρώτισσες στο Αλβανικό μέτωπο, την Λέλα Καραγιάνη και την Ηρώ Κωνσταντοπούλου στα χρόνια της αντίστασης και όλες τις ανώνυμες γυναίκες και μάνες που προσέφεραν ανιδιοτελώς στους αγώνες ενάντια στον εκάστοτε κατακτητή. Είναι γεγονός ότι ο αγώνας για την διεκδίκηση των δικαιωμάτων της γυναίκας δεν τελειώνει.

Σε πολλές χώρες του πλανήτη έχουν πολύ δρόμο ακόμα προκειμένου να αποκτήσει η γυναίκα τον σεβασμό και την θέση που της αρμόζει στην κοινωνία.

Δέσποινα Βακάλη – Δαλιάνη

Popularity: 9%