Κύριε Δήμαρχε, κύριοι Δημοτικοί Σύμβουλοι, Εκπρόσωποι Συλλόγων, Κυρίες και Κύριοι.

Επιτρέψτε μου κατ’ αρχήν, να παρακαλέσω, για την κατανόησή σας, στον ρόλο αυτής της εκδήλωσης, που με τιμή μου ανατέθηκε από την «Εργάνη».

Η σχέση μου με το μικρόφωνο και τον προφορικό λόγο, δεν ήταν ποτέ καλή. Επειδή όμως, το σημερινό θέμα με εκφράζει, έχοντας την ιδιότητα της μάνας και της γιαγιάς, σκέφτηκα να τολμήσω για πρώτη φορά. Για να νιώθω ασφαλής όμως, ζήτησα να έχω δίπλα μου την Ιωάννα, σε περίπτωση που χρειαστώ την βοήθειά της.

Ημερολογιακά, σήμερα, βρισκόμαστε στην δεύτερη Κυριακή του Μαΐου.

Είναι μια μέρα, αφιερωμένη, σε όλες τις μητέρες του κόσμου. Η πρωτοβουλία, ξεκίνησε από την Αμερική το 1914. Στην Ελλάδα, καθιερώθηκε το 1928, μετά από πρόταση του Λυκείου Ελληνίδων. Μέχρι το 1958, η ημέρα της μητέρας, εορταζόταν στις 2 Φεβρουαρίου. Από το 1959 και μετά, για την Ελλάδα και για όλο τον κόσμο, ισχύει η δεύτερη Κυριακή κάθε Μαΐου. Αυτά, σε ότι αφορά την σύγχρονη ιστορία εορτασμού της μητέρας. Στην Αρχαία Ελλάδα, τιμούσαν εξαιρετικά την μάνα και την προσφωνούσαν «σεβαστή μητέρα». Στην πόλη των Αθηνών, υπήρχε το ιερό της μητρός των Θεών, το περίφημο Μητρώον. Δεν είναι τυχαίο που σήμερα, στις δύσκολες στιγμές, απευθυνόμαστε στην μία και μοναδική «Μητέρα του Θεού».

Είμαστε γυναίκες. Γεννηθήκαμε από γυναίκες, για να γίνουμε μάνες. Από την δική μας μάνα, μάθαμε τι θα πει στοργή, κατανόηση, αλτρουισμός, αυτοθυσία, ανιδιοτέλεια. Από καταβολής κόσμου, η μάνα, προσφέρει και προσφέρεται χωρίς να περιμένει ανταπόδοση. Η προσφορά της, ήταν πάντα ουσιαστική και δεδομένη. Συμπαρίσταται, ανησυχεί, συγχωρεί, προσεύχεται.

Από την άλλη μεριά, για κάθε παιδί, η μάνα αντιπροσωπεύει την πρόνοια και το απόλυτο καλό. Είναι κατά κάποιον τρόπο, η κατανοητή Θεότητα στα μάτια του παιδιού της. Τα πιο ευτυχισμένα παιδιά του κόσμου, ήταν πάντα αυτά που μεγάλωσαν κοντά στη μητέρας τους.

Κάποτε, ο πρωταρχικός ρόλος της μάνας, ήταν η οικογένεια και η ανατροφή των παιδιών. Όμως, δεν της έδιναν την πρέπουσα σημασία. Θεωρούσαν ότι, αφού δεν εργαζόταν έξω από το σπίτι, η προσφορά της δεν ήταν σημαντική και την υποτιμούσαν. Έτσι, με αυτήν την συμπεριφορά και με τις πλασματικές ανάγκες, που μας δημιούργησε, η καταναλωτική κοινωνία, η μητέρες αναγκάστηκαν να βγουν στην παραγωγή.

Οι συνθήκες εργασίας, σε αντίθεση με τις υποχρεώσεις της οικογένειας και της κοινωνίας, μοίρασαν τον χρόνο τους στη μέση και οι μητέρες βρέθηκαν, να διαπραγματεύονται την αγάπη των παιδιών τους από την μια και την καριέρα τους από την άλλη. Ίσως γίνω λίγο σκληρή, αλλά επιτρέψτε μου να το κάνω. Έχω αυτό το δικαίωμα, διότι υπήρξα εργαζόμενη μητέρα.

Αφήσαμε τα παιδιά μας, στους παιδικούς σταθμούς και σε αναπληρωματικές μητέρες, που στην καλύτερη περίπτωση, ήταν οι δικές μας μητέρες, δηλαδή οι γιαγιάδες τους, για να συνεισφέρουμε στο οικογενειακό εισόδημα. Συνεισφέραμε δεν λέω, αλλά παράλληλα, γεμίσαμε τις ντουλάπες μας ακριβά καλλυντικά και ρούχα. Ξεπεράσαμε σε κοστούμια και πουκάμισα, ακόμη και τους άντρες μας. Για να αντεπεξέλθουμε στον επαγγελματικό ανταγωνισμό, συνδυάσαμε σπουδές, επάγγελμα και εργασία. Γίναμε Στελέχη επιχειρήσεων, και όλα αυτά τα βαρύγδουπα, που έχουν εφεύρει για να μας δελεάζουν, αφήνοντας για τα παιδιά μας το πενιχρό περίσσευμα του χρόνου μας. Θέσαμε την καριέρα πάνω απ’ όλα, ενώ η οικογένειά μας, έγινε μια παράλληλη δραστηριότητα, δευτερεύουσα και όχι η καθεαυτού πρωταρχική. Πρώτος στόχος, η επαγγελματική μας καταξίωση. Το κοινωνικό «φαίνεσθαι». Η προσωπική μας επιβεβαίωση.

Για να κλειδώσουμε τις ενοχές μας και να κρατήσουμε κάποιες ισορροπίες, δώσαμε στα παιδιά μας, όλα τα αγαθά που διέθετε η καταναλωτική μας κοινωνία. Ακριβά ρούχα και παπούτσια, ακριβά παιχνίδια, ηλεκτρονικούς υπολογιστές και βεβαίως ένα κινητό τηλέφωνο σε κάθε παιδί. Γεγονός που δημιούργησε τέτοια εξάρτηση, την οποία κανείς δεν περίμενε.

Μετά την αποξένωση που δημιούργησε η τηλεόραση, καθηλώνοντας όλα τα παιδιά του κόσμου, επιβάλλοντας λανθασμένα πρότυπα και μοντέλα, το κακό παράγινε. Οι δεσμοί της οικογένειας, άρχισαν να χαλαρώνουν. Αν δεν προλάβουμε, εμείς οι μητέρες να αντιδράσουμε, τα πράγματα θα γίνουν ακόμα πιο δύσκολα. Αν δεν αφιερώσουμε περισσότερο χρόνο στα παιδιά μας, αν δεν τα καθοδηγήσουμε σωστά, τα παιδιά θα βρουν άλλους επιτήδειους να τα καθοδηγήσουν, σε δρόμους που δεν θα θέλαμε.

Όταν η κοινωνία χάνει τον χαρακτήρα της, όταν οι άνθρωποι χάνουν τις αξίες τους, όταν εξαφανίζεται το συναίσθημα και γινόμαστε υλιστές, όταν όλα τα καλά έχουν χαθεί, είναι γιατί έχει χαθεί η παρουσία και η προσφορά της μάνας.

Πριν δύο χρόνια, άφησα την δουλειά μου, για να μεγαλώσω τα παιδιά των παιδιών μου, προσπαθώντας να γυρίσω τον χρόνο πίσω και να καλύψω τα δικά μου κενά. Είναι μια δεύτερη ευκαιρία, για να θυμηθώ την μυρωδιά ενός φρεσκοπλυμένου μωρού. Το άγγιγμά του, τις πρώτες του λέξεις, τα πρώτα του βήματα. Ομολογώ ότι η κούραση, μεγαλώνοντας τρία παιδιά, είναι πολύ μεγάλη. Η χαρά μου όμως, είναι μεγαλύτερη. Τελευταία διάβασα, ότι υπάρχει μια τάση επιστροφής στα παλιά πρότυπα οικογένειας. Μακάρι να ισχύσει, διότι αν δεν βιώσουν οι άνθρωποι, την οικογενειακή θαλπωρή, στα πρώτα χρόνια της ζωής τους, στην συνέχεια, θα βιώνουν τα πάντα εγκεφαλικά, ψάχνοντας την ευτυχία στα υλικά αγαθά.

Όλα τα πλάσματα του κόσμου έχουν μάνα. Έχουν όμως και πατέρα, που γεννήθηκε και μεγάλωσε από μια άλλη μάνα για να περάσει σε μια άλλη γυναίκα, που θα γίνει η μάνα των δικών του παιδιών. Έτσι συνεχίζεται η αλυσίδα της ζωής και η γυναίκα που γέννησε, κι ανάθρεψε γιους, έρχεται η στιγμή, που τους παραδίδει άντρες πια και το μόνο που περιμένει, είναι η αγάπη και ο σεβασμός. Και πρέπει να τον έχει. Κάποια στιγμή, θα πρέπει όλες οι γυναίκες να ξεπεράσουμε αυτή την κάποια μικρή απόσταση που μας χωρίζει από την γυναίκα που γέννησε και ανάθρεψε τον άντρα που μας χάρισε η ζωή, για έναν και μόνο λόγο. Γιατί είναι μάνα κι αυτή.

Τελειώνοντας, θα πρέπει να αναφερθούμε, στις μεγάλες μάνες του σπιτιού μας. Στις γερόντισσες, και τις γιαγιάδες μας που προσμένουν λίγη από την προσοχή μας. Δεν πρέπει ποτέ να ξεχάσουμε ότι, αν η Ελληνική οικογένεια, κρατήθηκε όπως κρατήθηκε, τα τελευταία χρόνια, το οφείλουμε αποκλειστικά στην δική τους παρουσία. Ας σταθούμε δίπλα τους, για μια κουβέντα. Για ένα χάδι. Για μια ματιά. Έτσι που απόμειναν δίχως δραστηριότητες, μετρώντας τις ώρες που δεν τελειώνουν, μια λέξη μόνο, μπορεί να τους δώσει μεγάλη χαρά. Ας μην τις περιφρονούμε, ας μην τις βαριόμαστε, γιατί στη θέση που βρίσκονται, θα βρεθούμε και μεις. Και ότι κάνουμε, θα λάβουμε.

Σας Ευχαριστώ πολύ.

Popularity: 4%