Τετάρτη βράδυ στο κέντρο του Πειραιά. Σε μια όμορφη ζεστή ατμόσφαιρα, οι άνθρωποι συνομιλούν χαμηλόφωνα και περιμένουν. Μόλις πριν δύο μέρες, γιορτάστηκε η Παγκόσμια ημέρα της Ποίησης. Η αποψινή βραδιά είναι αφιερωμένη στο ποιητή Πάνο Κυπαρίσση. Η κ. Τιτίκα Δημητρούλια Κριτικός Λογοτεχνίας και Πανεπιστημιακός και η κ. Ελένη Παναρέττου, Καθηγήτρια Γλωσσολογίας στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών, αναφέρονται στο ποιητικό έργο του Πάνου Κυπαρίσση, ενώ η ηθοποιός Κατερίνα Διδασκάλου καθώς και ο Μενέλαος Κυπαρίσσης γιος του ποιητή, διαβάζουν ποιήματα του δημιουργού. Ανάμεσα σε ανθρώπους της λογοτεχνίας ξεχωρίζει μια μορφή σεβαστή. Είναι η ποιήτρια Κική Δημουλά, η οποία βραβεύτηκε φέτος με το Μεγάλο Βραβείο Λογοτεχνίας για το σύνολο του έργου της. Το βραβείο Ποίησης απονεμήθηκε στο Παντελή Μπουκάλα για το έργο του με τον τίτλο «Ρήματα» (Εκδόσεις Άγρα).  Παρών επίσης και ο Μιχάλης Γκανάς, συνοδοιπόρος του Πάνου Κυπαρίσση στη ποιητική τέχνη, με τον οποίο μοιράζονται την ίδια ιδιαίτερη πατρίδα. Είναι και οι δυο Ηπειρώτες. Μετά τις ομιλίες και τις απαγγελίες, ακολουθεί συζήτηση μεταξύ του Γιώργου Χρονά – δημοσιογράφου, ποιητή και συγγραφέα – και του Πάνου Κυπαρίσση. Η εκ βαθέων εξομολόγηση του ποιητή μας προβληματίζει. Η απαγγελία του ποιήματος «Τα ρούχα», από τον ίδιο, μας καθηλώνει. Η συναισθηματική αλλά και πρακτική διάσταση, την οποία αναδεικνύει ο ποιητής, σε αντικείμενα ταπεινά μας εντυπωσιάζει. Ποιος θα μπορούσε να τολμήσει μια ωδή, στα ρούχα που μας ζεσταίνουν; Ακούγοντας το συνταίριασμα των λέξεων, αποκαλύπτεται ο σεβασμός, προς το ύφασμα της καθημερινής μας περιβολής. Ξεφυλλίζοντας την ποιητική Συλλογή «Μαύρο βαμβάκι», (Εκδ. Μελάνι) για την οποία ήταν υποψήφιος, για το βραβείο Ποίησης 2010, κάθε στίχος κινείται ανάμεσα στην ομολογία, το συναίσθημα και το απόφθεγμα. Διαβάζουμε:

«Έπαρση. Από κορυφή σε κορυφή που να βρεθεί χτίστης εκεί να σε στηρίξει»; (σελ. 95).

«Απολογισμός. Πήγε αντίθετα στο ποτάμι του καιρού του. Ωστόσο βρέθηκε στις εκβολές».(σελ.106)  «Φαροφύλακας. Ζει μέσα στο φως και μέσα του πεθαίνει». (σελ. 112)

Η αλήθεια είναι, ότι το όνομα του Πάνου Κυπαρίσση, το είχαμε συναντήσει πολλές φορές, διαβάζοντας για σχήματα θεατρικά, εικαστικά, λογοτεχνικά, αλλά άποψη για τη δουλειά του δεν είχαμε. Απλά σαν όνομα, το είχαμε «ακουστά». Ιδιαίτερα πριν τρία χρόνια, όταν στο Εθνικό Θέατρο παιζόταν το έργο του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα «Γέρμα», με πρωταγωνίστρια τη Λυδία Κονιόρδου, όπου την μετάφραση είχε κάνει ο Πάνος Κυπαρίσσης. Και είναι απορίας άξιον, να είναι συμπολίτης μας, να κυκλοφορεί ανάμεσά μας και να μην το ξέρουμε. Για όλα τα πράγματα βεβαίως, υπάρχει πάντα η πρώτη φορά.

Όμως πόσο εύκολο είναι να ομολογήσουμε «ελαφρά τη καρδία» σε έναν άνθρωπο της τέχνης, ότι δε τον γνωρίζουμε; Είναι σα να λέμε, ότι δεν μας έχει απασχολήσει η τέχνη του. Ότι δεν μας έχει αγγίξει. Κι όταν η τέχνη δεν είναι μία αλλά πολλές; Τότε σημαίνει, ότι περί άλλα τυρβάζουμε και αυτό μάλλον δεν μας τιμά. Στη προσπάθειά μας να βρούμε κάποια ελαφρυντικά, αποδώσαμε το γεγονός στην αθόρυβη συμπεριφορά του Πάνου Κυπαρίσση. Σεμνός, λιτός, καθημερινός, κυκλοφορεί ήσυχα και επομένως, μη αναγνωρίσιμα.  Είναι απλώς, ο ποιητής της διπλανής πόρτας, που μπορούμε να συναντήσουμε στο λεωφορείο ή στη πλατεία της πόλης μας. Εκείνο το βράδυ στο Πειραιά, στην  εκδήλωση που οργάνωσε ο κόσμος του πνεύματος, σε μια κατάμεστη αίθουσα για να τιμήσει το έργο του, αναζητήσαμε πρόσωπα της περιοχής μας. Εκτός από την οικογένειά του, τα μόνα οικεία πρόσωπα που παραβρέθηκαν, ήταν ο στιχουργός και μουσικός Θωμάς Μπακαλάκος και η ερμηνεύτρια Μαρία Σουλτάτου. Αναζητώντας πληροφορίες από το διαδίκτυο, για την καταγωγή, τις σπουδές και τις δραστηριότητές του, μάθαμε ότι ο Πάνος Κυπαρίσσης, γεννήθηκε στην Οξυά Ιωαννίνων το 1945. Σπούδασε Μαθηματικά και  Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας και δίδαξε για μια δεκαετία στη μέση εκπαίδευση και τις δύο εκ διαμέτρου αντίθετες επιστήμες. Σπούδασε επίσης στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης του Καρόλου Κουν. Δίδαξε Υποκριτική στη Σχολή «Βεάκη», στη σχολή «Δήλος», της Δήμητρας Χατούπη και συνεχίζει να διδάσκει στο «Νέο Ελληνικό Θέατρο» του Γιώργου Αρμένη. Δηλαδή έχουμε και λέμε. Μαθηματικός, Φιλόλογος, Ηθοποιός, Σκηνοθέτης, Ποιητής. Επί πλέον, Γλύπτης και Ζωγράφος με  εκθέσεις ατομικές και συμμετοχή σε πολλές ομαδικές και χώρια οι μεταφράσεις, οι ταινίες και τα ντοκιμαντέρ. Πολυσύνθετος, πολυτάλαντος, πολυπράγμων. Με πλούσιο έργο, σε όλες τις εκφάνσεις των τεχνών που καταπιάστηκε. Μήπως είναι καιρός, μια και είναι συμπολίτης μας, να τον γνωρίσουμε καλύτερα;

Δέσποινα Δαλιάνη – Βακάλη

Popularity: 1%