Κυριακή πρωί,  ώρα οκτώ και μισή έξω από «το βαγόνι», όπως έχει μείνει να λέγεται ο τόπος που στεγάζεται ο Σύλλογος Γυναικών «Εργάνη» και το πούλμαν είναι έτοιμο να ξεκινήσει. Προορισμός το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Αθήνας, ένα από τα μεγαλύτερα της Ελλάδας και πλούσιο σε εκθέματα, αλλά και τα σημαντικότερα του κόσμου.  Η σοφή σκέψη και απόφαση του Δ.Σ. της Εργάνης, να εκμεταλλευτούν τα μέλη της και όχι μόνο, την πρώτη Κυριακή του Απριλίου για μια πολιτιστική διαδρομή με ελεύθερη είσοδο, είχε ανταπόκριση. Στην διαδρομή, η Πρόεδρος του Συλλόγου κ. Σκαλκώτου μας καλωσορίζει και μας πληροφορεί για την επικείμενη επίσκεψή μας στο Μουσείο και την ιστορία του.

Το νεοκλασικό κτήριο, στολίδι της Αθήνας είναι πόλος έλξης για τους αρχαιολάτρες καθ΄ όλη τη διάρκεια του χρόνου, ιδιαίτερα από την Άνοιξη ως και το φθινόπωρο. Φτάνοντας στον προαύλιο χώρο, μας περιμένει ο Άγγελος Κοκκαλιάρης ο οποίος έχει αναλάβει την ξενάγησή μας. Μαζευόμαστε γύρω του δίνοντας όλη μας την προσοχή.

Ο χρόνος βέβαια είναι περιορισμένος. Τι να προλάβει να δει κανείς σε δυο ώρες; Ούτε δυο μέρες δε φτάνουν για να δει τα εκθέματα. Πόσο μάλλον να ακούσει και να μάθει για την ιστορία τους. Ο Άγγελος βέβαια όπως πάντα, θα κάνει το καλύτερο που μπορεί στο χρόνο που του προσφέρεται. Έτσι θα γνωρίσουμε τον Μυκηναϊκό πολιτισμό και θα σταθούμε στη «μάσκα του Αγαμέμνονα». Θα θαυμάσουμε αγγεία και κοσμήματα από χρυσό, χρηστικά αντικείμενα και εργαλεία, αναθηματικές πλάκες και υδρίες  και βεβαίως αγάλματα από μάρμαρο. Θα περιπλανηθούμε στην αρχαιότητα, θαυμάζοντας το αρχαίο κάλλος και το πνεύμα των Ελλήνων. Από τα πιο εντυπωσιακά που θα δούμε και θα σταθούμε σε αυτή την επίσκεψη, είναι το περίφημο χάλκινο άλογο και ο ιππέας του Αρτεμισίου, καθώς και το επίσης χάλκινο και επιβλητικό άγαλμα του Ποσειδώνα του Αρτεμισίου. Βέβαια μάθαμε ότι τα τελευταία  χρόνια οι αρχαιολόγοι εικάζουν ότι μπορεί να είναι άγαλμα του Δία και όχι του Ποσειδώνα. Και αντί για την τρίαινα να κρατούσε τους κεραυνούς. Σαν επισκέπτες όμως, καθώς παρατηρούμε τη θέση του αγάλματος, προσέχουμε πως η στάση του σώματος, με το προτεταμένο των χεριών σε έκταση και σε παράλληλη ευθεία, με την υποτιθέμενη τρίαινα του Ποσειδώνα, καθώς και το ανασήκωμα της δεξιάς πτέρνας, περισσότερο αποδίδεται στο Θεό της θάλασσας παρά το Δία και τους κεραυνούς του. Μια άλλη σκέψη επίσης που κάνουμε, είναι πως οι κεραυνοί του Διός θεωρούνται άϋλοι, οπότε για ποιο λόγο, το δεξί του χέρι, να έχει τη συγκεκριμένη στάση; Δικές μας εικασίες βεβαίως και δεν ξέρουμε αν πρέπει να τις εκφράζουμε, εφ’ όσον δεν διαθέτουμε τις απαραίτητες  γνώσεις. Εντύπωση μας έκαναν από όσα προλάβαμε να δούμε, το μαρμάρινο άγαλμα της Αφροδίτης και η κεφαλή της Βαρβακείου Αθηνάς. Τι δεν είδαμε; Πολλά και σημαντικά. Και το πιο σημαντικό που θα έπρεπε να δούμε αλλά δεν μας επιτράπηκε η είσοδος, ήταν ο μηχανισμός των Αντικυθήρων. Ο αρχαιότερος υπολογιστής του κόσμου. Να ελπίσουμε σε μια άλλη επίσκεψη ίσως; Οι δύο ώρες πέρασαν γρήγορα και η ξενάγηση τελείωσε. Ένας καφές ήταν ότι καλύτερο για κουβέντα και ανταλλαγή εντυπώσεων. Κάποτε ο κήπος του Μουσείου τα πρωινά της Κυριακής, ήταν τόπος συνάντησης με τους συμμαθητές και την παρέα. Έτσι αυτή η επίσκεψη, εκτός από τον πολιτιστικό της χαρακτήρα και την αναδρομή στο αρχαίο παρελθόν, είχε και μια κοντινότερη αναδρομή. Στο δικό μας νεανικό παρελθόν.

                                                                                     Δέσποινα Δαλιάνη –Βακάλη

Popularity: 1%