Το παρακάτω άρθρο αναρτήθηκε από τον φίλο και μέλος της ιστοσελίδας μας, Χάρη Μακρυγιώργο και εν όψει της επετείου του Πολυτεχνείου, το επιλέγουμε αντί για κάποιο άλλο αφιέρωμα από εμάς.

Επίσης το εμπλουτίσαμε με κάποιες φωτογραφίες…

Στις  επετείους» της φοιτητικής εξέγερσης του Πολυτεχνείου τον Νοέμβρη του 1973 κατά της Χούντας, είθισται να γίνεται ανασκόπηση των γεγονότων (για να πληροφορούνται οι νεότεροι) και μετά το «γεύμα δημοσιότητας» προχωρά σε αναλύσεις, προεκτάσεις, συνδέσεις και παραλληλισμούς με διάφορα άλλα. Μέχρι και σε ανεπίτρεπτους και διαστρεβλωτικούς παραλληλισμούς με τις σημερινές «καταλήψεις». Το Πολυτεχνείο όμως ήταν μοναδικό και ανεπανάληπτο, και κανείς δεν μπορεί να ξαναζήσει το 1821, τον Εμφύλιο, τα Μικρασιατικά και τα άλλα ιστορικά γεγονότα.

Η ιστορική ανασκόπηση δεν βλάπτει με τίποτε, καθώς κάθε χρονιά διαπιστώνω ότι τα παιδιά μας δεν γνωρίζουν τα γυμνά, ξερά γεγονότα. Αλλά και  όταν γνωρίζουν κάτι, το μπερδεύουν με τα πρόσωπα. Σου λένε :»καλά ο ένας έγινε αρχηγός κόμματος, που εγώ δεν στηρίζω, οπότε τα απορρίπτω», «ο άλλος έγινε υπουργός και έφαγε, οπότε εγώ απορρίπτω αυτά», «εγώ είμαι δεξιός και αφού δεν συμμετείχαν οι δεξιοί (λάθος) εγώ δεν τα αναγνωρίζω», «μόνο ο Τσακνής έμεινε αγνός και αμόλυντος» και άλλα παρόμοια. Όλα αυτά έχουν μεν κάποια «βάση», αλλά δεν αντιπροσωπεύουν τίποτε από το πνεύμα του γεγονότος και από το ΤΙ ΗΤΑΝ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΤΟ ΕΚΑΝΑΝ, ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΤΟ ΕΚΑΝΑΝ.

Δεν μπορεί καμία μεταγενέστερη πράξη, είτε είναι αλήθεια είτε είναι υπερβολή, να δώσει χρώμα στην προγενέστερη δράση και περισσότερο να σκιάσει το  «φώς» εκείνης της ιστορικής στιγμής.

Όλοι εμείς που κάναμε το Πολυτεχνείο, όχι που απλά περάσαμε από εκεί (καθόλου κακό και το απλό πέρασμα» δεν είναι) διατηρούμε τις διαφορές μας, ψιλογκρινιάζουμε για όσους το εκμεταλλεύτηκαν κάπως περισσότερο για δημοσιότητα, είμαστε σε διαφορετικά κόμματα (και στην «δεξιά» κάποιοι) και οι περισσότεροι δεν είναι «ενταγμένοι» πουθενά, αλλά με κανένα τρόπο δεν μηδενίζουμε το γεγονός και δεν το δίνουμε βορά στις σημερινές σκοπιμότητες ούτε του ίδιου του κόμματός μας (όταν εκδηλώνονται τέτοιες).

Για την προσωπική μου μαρτυρία (σπούδασα στην σχολή που φιλοξένησε τα γεγονότα – Πολιτικός Μηχανικός  ΕΜΠ 1972-1977), και  το τι κάναμε συγκεκριμένα εκεί πέρα, μπορείτε να δείτε το κεφ. 13 του βιβλίου μου «ΤΟ ΧΑΜΕΝΟ ΤΜΗΜΑ, εκδ. Δωδώνη 2005) και ακόμα πιο εύκολα να το διαβάσετε όλο στο www.xarislefkas.gr ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ , Κεφ.13 Το πρώτο κύμα). Θα δείτε επίσης και γιατί είχα (και ακόμα διατηρώ μαζί με πολλούς άλλους) την άποψη ότι έπρεπε να το είχαμε εκκενώσει, όταν μας έκανε την προσφορά η Χούντα του Παπαδόπουλου (πριν αναλάβει η Χούντα του Ιωαννίδη). Θυμηθείτε την συνέντευξη στο ΚΕΒΟΠ, μια εβδομάδα μετά, από τον «αστέρα»Νίκο Μαστοράκη και λίγες ώρες πριν αναλάβει ο παρανοϊκός  «Σκύλος της ΕΣΑ») . Άποψη η οποία έχασε για ελάχιστες ψήφους στην Συντονιστική. Και νεκροί δεν θα …. Και η Κύπρος ίσως….. και η λύση Καραμανλή ίσως…….

Εκτός όμως από ότι το Πολυτεχνείο ήταν μια αντιδικτατορική πράξη θα έπρεπε τώρα πια (και το κάνουμε ήδη αρκετοί από τους συντελεστές, όταν μιλάμε σε παιδιά σχολείων για τα γεγονότα) να τονίζουμε και την άλλη του πλευρά. Την πλευρά της εξέγερσης απέναντι στις κοινωνικές και οικογενειακές σχέσεις εξουσίας, που ήταν το επικρατούν «μοντελάκι» εκείνης της εποχής. Ο πατέρας αφέντης με την υποτακτική σύζυγο. Και τα κορίτσια να μην δικαιούνται (πριν από τον γάμο) κάποια πράγματα που σήμερα θεωρούνται αυτονόητα. Και τα αγόρια κατά πλειοψηφία σε σχολεία αρρένων και με  υποχρεωτικά κοντά παντελόνια μέχρι κάποια ηλικία. Τα μαλλιά «καθωσπρέπει». Και κάποτε και πηλίκια τους μαθητές. Και την, ελληνική και ξένη, μοντέρνα  μουσική να παίζεται  από παράνομους ραδιοφωνικούς σταθμούς (συναυλία Rooling Stones  το 1968 στο γήπεδο της Λεωφόρου!!! – και το πραγματικό «Λούφα και Παραλλαγή»). Και άλλα παρόμοια.  Και αυτό να επεκτείνεται σε  όλες τις  κοινωνικές εκδηλώσεις. Και με τα κόμματα (όλα ανεξαιρέτως) να είναι αυταρχικά. Το τελευταίο βέβαια δεν έχει εντελώς εκλείψει, αλλά το πολεμάμε, όλοι θέλω να πιστεύω..

Σε  όλους όμως τους  άλλους τομείς έχει σημειωθεί μια τεράστια αλλαγή (πρόοδος)  που θα μπορούσε να συμπυκνωθεί στην φράση «Περάσαμε από τις σχέσεις εξουσίας στην εμβάθυνση και κυριαρχία της επικοινωνίας»

Και το Πολυτεχνείο ήταν για την Ελληνική Νεολαία ότι ήταν ο Μάης του 1968, η εξέγερση στο Columbia – USA  (ταινία «Φράουλες και Αίμα» με  Joan Baez και που κλείνει με John Lennon – Give Peace a chance,  ψάξτε την για τα παιδιά σας), η πλατεία Τιέν Αν Μεν στο Πεκίνο, η ΄»Άνοιξη της Πράγας» κλπ.

Στις παραπάνω αναφορές σίγουρα θα παρατηρήσατε ότι διατηρείται καλά η «ισορροπία» μεταξύ «δεξιών|» και «αριστερών» καταπιεστών. Για να μην ξεχνάμε και την «υπερτερούσα βεβαίως βεβαίως» σοσιαλδημοκρατική  ιδεολογία μας άλλωστε.

Την άλλη εβδομάδα θα αναρτήσω στο site  της «Πηγής» και κάποια βιντεάκια από την συμμετοχή μου σε φετεινές σχολικές γιορτές. Θα έχουν κάποιο ενδιαφέρον, καθώς τα παιδιά δεν «μασάνε» και έχουν πολλές απορίες αλλά και απόψεις. Και  σίγουρα δεν «γουστάρουν» τους αυτοπροβαλλόμενους «ήρωες».

Χάρης Μακρυγιώργος, , 19 ετών το 1973 και, από τότε, σοσιαλδημοκράτης.

Popularity: 14%