Γράφει ο Βασίλειος -ο- Δημητριάδης, φανατικός λάτρης των ζεϊμπέκικων και άλλων χορών αρκεί αυτοί κάποτε να… τελειώνουν!

Μη σας μπερδεύει ο τίτλος.

Απλά δεν βρήκα τίποτα σταθερότερο από τα βήματα του ζεϊμπέκικου να παρομοιάσω κάποια πράγματα. Και στις δύο περιπτώσεις μάλιστα τα βήματα καθοδηγούνται από τον εσωτερικό μας κόσμο και την ανάγκη ξεσπάσματος. Μόνο που στο ζεϊμπέκικο γίνεται με ρυθμό 9/8 ενώ στην ζωή με ρυθμούς… άρυθμους. 

Η εικόνα του Άκη (μας), επελέγη γιατί απλά συνδυάζει και τα δύο, πολιτική και ζεϊμπέκικο…

Ας αρχίσουμε λοιπόν… Τον τελευταίο καιρό ακούω συνεχώς τα ίδια και τα ίδια, για τους πολιτικούς κάθε επιπέδου. Κάθε φορά που συμβαίνει κάτι που μας θίγει, θυμόμαστε πως φταίνε οι πολιτικοί και τους περνάμε γεννές δεκατέσσερις. Εμείς προφανώς θα κρίνουμε πως είμαστε άμοιροι ευθυνών και πως όλοι αυτοί οι πολλαπλώς χαρακτηριζόμενοι αιρετοί, όπου και αν βρίσκονται μας έρχονται από τον ουρανό και κάθονται στο σβέρκο μας.

Μήπως όμως καθήσαμε ποτέ να σκεφτούμε πως ο κάθε εκλεγμένος, έχει επιλεγεί από εμάς τους ίδιους; Οι πολιτικοί εκλέγονται δεν διορίζονται, οπότε είναι λάθος να τους καταλογίζουμε οτιδήποτε, ιδιαίτερα αν ο τρόπος λειτουργίας τους είναι ήδη γνωστός από την ή τις προηγούμενες τους θητείες.

Το πιθανότερο μάλιστα είναι πως για να βρίσκεται εκεί που βρίσκεται  ένας πολιτικός εκφράζει ακριβώς αυτό που του ζητούν οι εκάστοτε ψηφοφόροι του. Αυτός είναι ο βασικός κανόνας της δημοκρατίας και οποιαδήποτε αλλαγή του ή αμφισβήτησή του γίνεται πάλι με κάποιους κανόνες και τρόπους, όπως π.χ αυτό το άρθρο που διαβάζετε.

Όλα τα παραπάνω, ισχύουν σε κάθε επίπεδο της πολιτικής και μάλιστα στις τοπικές κοινωνίες (με τις οποίες συνήθως ασχολούμαστε όταν δεν υπάρχουν… μνημόνια) ακόμα πιο έντονα. Εδώ μάλιστα το όλο στήσιμο , εμπλουτίζεται με συμφωνίες και «τράμπες» που αποκλειστικό στόχο έχουν να αναπαράγουν λογικές διεκδίκησης κάποιας έμμισθης θέσης, πολλαπλασιάζοντας την ψηφοθηρική ισχύ ενός status συγκεκριμένων προσώπων και το τελικό αποτέλεσμα είναι, να αλλοιώνεται τελείως ο ποιοτικός -πολιτικά πάντα- χάρτης. Επειδή πιστεύω πως όλα και όλοι πρέπει να κρίνονται με αποκλειστικά πολιτικό τρόπο και με βάση την πραγματική εικόνα της κοινωνίας μας, (αλλιώς πολύ απλά όλοι μαζί θα… κοροϊδεύόμαστε), θα ήθελα να απευθύνω ένα σημαντικό, (για μένα τουλάχιστον) ερώτημα που με τρώει και θα με τρώει από ότι φαίνεται για πολύ καιρό ακόμα:  Αναρωτηθήκατε ποτέ ως σήμερα αγαπητοί μου συμπολίτες, πως γίνεται οι δεκαετίες του 70, του 80, του 90, του 2000 του 2010 και η αρχή της δεκαετίας του 2011, να εκφράζονται όλες από τα ίδια και τα ίδια πρόσωπα; Πως εξηγείτε το γεγονός να έχουν περάσει ένα σωρό πολιτικοί από την κεντρική πολιτική σκηνή, να έχουν ακούσει τα «εξ αμάξης», να κατακρίνουμε συνεχώς (και πολύ καλά κάνουμε) την οικογενειοκρατία Παπανδρέομητσοτάκοκαραμανλή όπως και άλλες λιγότερο… διάσημες και παράλληλα σε κάθε επίπεδο της πολιτικής να συντηρούμε με την ψήφο μας διαχρονικά την ίδια συνεχώς κατάσταση και τα ίδια πρόσωπα και τη δεκαετία του 70 και του 80 και του 90 και του 2000 και του 2010 και στην αρχή του 2011; Μετά από αυτούς υπάρχει το χάος άραγε; Και τότε ποιο είναι το μέλλον μας;

Και πως και πότε διαπιστώσατε πως υπάρχει χάος; Δοκιμάσατε κάποια αλλαγή και δεν «σας βγήκε»;

Και γιατί σας ακούω καθημερινά να αναθεματίζετε και ακόμα χειρότερα να μουτζώνετε μια υφιστάμενη πολιτική κατάσταση;

Μια πολλαπλή απορία διατύπωσα, όποιος μπορεί ας απαντήσει. Και παρακαλώ η απάντηση να δοθεί πριν περάσουν κανά δυο δεκαετίες ακόμα. Και όχι φυσικά με λόγια, τα οποία τα έχω και έχετε βαρεθεί.

Γιατί σήμερα, αν έχετε καταλάβει, έχει μετατραπεί η πολιτική σε… χαρά των συνταξιούχων και των δημοσίων υπαλλήλων, ενώ έχετε πετάξει τις ενεργές γενιές, τα παιδιά σας, στα αζήτητα, παραδίδοντας την διαχείριση της εξουσίας αποκλειστικά σε πολιτικά «αιωνόβιους», «αναντικατάστατους», «χαίλάντερ» της καρέκλας.

(Ξέρετε εκείνους που κατά το γνωστό Σκωτσέζικο μύθο, διατηρούσαν την νεότητα τους επί αιώνες και επιβίωναν κόβοντας τα… κεφάλια των αντιπάλων τους πέρνοντας και τη δύναμή τους)…

Όταν μόνο αποφασίσουμε να κοιτάξουμε κατάματα το πρόβλημα και πάρουμε τις αποφάσεις εκείνες που θα το αντιμετωπίσουν, τότε θα δικαιούμαστε να ρίχνουμε αλλού τις ευθύνες αντί όπως θα έπρεπε, στον ίδιο μας τον εαυτό.

Μόνο τότε θα διαφανεί κάποια ελπίδα, κάποια στιγμή, η ίδια η πολιτική, να μυρίζει φρεσκάδα κι όχι… φορμόλη.

Popularity: 1%