Γράφει ο Βασίλης Δημητριάδης

Η Ελλάδα (θέλει δεν θέλει) αλλάζει. Ο τίτλος καλό θα είναι πέρα από ρητορικού τύπου φράση, να μπει μέσα στο μυαλό όλων μας και να γίνει στο εξής τρόπος ζωής. Η Ελλάδα που ξέραμε από την μεταπολίτευση και μετά όπως είχε δομηθεί βρέθηκε πια σε αδιέξοδο. Οι πολιτικοί όπως τους είχαμε συνηθίσει, μοιάζουν πλέον σαν απολιθώματα σε κάποιο παλαιοντολογικό μουσείο. Εμείς και οι νοοτροπίες οι οποίες με την βοήθειά τους αναπαράγαμε ή συμβάλαμε ώστε να είναι οι «κρατούσες», μας έφεραν μπροστά στο χάος και την καταστροφή. Τώρα θα μου πείτε: «Οι υπεύθυνοι γι αυτό, δεν θα πληρώσουν ποτέ»;

Η απάντηση είναι απλή: ΟΧΙ και μην έχετε αυταπάτες!

Οι κυρίως υπεύθυνοι όχι μόνο δεν θα πληρώσουν, αλλά θα ζούν στο εξής, «εις υγείαν των κορόϊδων», άλλωστε ότι έκαναν το έκαναν με… την δική μας -θυμίζω- βοήθεια. Βλεπετε αργούμε πολύ και να αντιληφθούμε και να… «αγανακτήσουμε»!

Δυστυχώς αυτό το σάπιο πολιτικό σύστημα, είχε φροντίσει, πέρα από το να υποθάλπει την πολιτική απατεωνιά, τη διαφθορά και την πελατειακή νοοτροπία, να θωρακίζεται και να εξασφαλίζει την ατιμωρησία του. Τα συνθήματα τα οποία ακούγονται από τους «αγανακτισμένους» (εγώ θα τους αποκαλούσα διαμαρτυρόμενους ή και επαναστατημένους πολίτες), στις πλατείες, ενδεχομένως να είναι εύλογα, αλλά σίγουρα οι αποδέκτες δεν είναι μόνο όσοι έχουν περάσει μέσα από αυτό το κτήριο που μουτζώνουν ομαδικά. Αν κοιτάξουν γύρω τους και ίσως μέσα τους οι μεγαλύτεροι σε ηλικία κυρίως, θα δουν πως το όλο σύστημα μοιάζει με τις γνωστές οικονομικές «πυραμίδες» όπου ο ένας που έμπαινε σε αυτές έψαχνε δέκα άλλους να τους μεταφέρει το χρέος και να πάρει τα κέρδη του…

Και ήλθε ο καιρός να «σκάσει» αυτή η ιστορία και όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο ε!…. κάνει πολύ θόρυβο. Οι πλατείες βέβαια είναι ένα φαινόμενο που κάποια στιγμή θα προέκυπτε και που θα έπρεπε να περιμένουν. Αλλά είναι και μία απόδειξη, πως το φθαρμένο πολιτικό σύστημα δεν κατάφερε να καταπιεί τους πάντες όσο και αν προσπάθησε τόσα χρόνια. Κανείς δεν μπορεί να κατακρίνει αυτούς τους συμπολίτες μας, ακόμα και όταν «στολίζουν» με οτιδήποτε «στολίδια» το κοινοβουλευτικό σύστημα και τους εκπροσώπους του.

Κακά τα ψέμματα, πρόκειται για την πιο δυναμική και αξιόλογη αντίδραση του Ελληνικού Λαού μετά το πολυτεχνείο.

Πρόκειται για τις πιο μαζικές εκδηλώσεις που αφήνουν πίσω τους σε πάθος και μαζικότητα οποιαδήποτε άλλη κομματική ή συντεχνιακή εκδήλωση. Πρόκειται για ένα ξέσπασμα ενός κόσμου που βαρέθηκε να κάνει το πειραματόζωο των «Μαυρογιαλούρων» που συμμετέχουν σε αυτό το άρρωστο και διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα που μας οδήγησε ως εδώ… Μέχρι εδώ όμως τα καλά λόγια. Γιατί ανάμεσά τους βρήκαν την ευκαιρία να μπουν και κάποιοι, που δεν θα έπρεπε να είναι εκεί, γιατί απλά συνέβαλλαν και ανήκουν στο πρόβλημα. Δεν μπορεί να τους ξεχωρίσει κάποιος, γνωρίζουν όμως οι ίδιοι τον εαυτό τους, πως επί χρόνια έγλυφαν, κορόιδευαν, τεμπέλιαζαν, φορόκλεβαν και λειτουργούσαν σε βάρος του συνόλου, πολλές φορές φορώντας τον… «φερετζέ» του «προοδευτικού» και τώρα ήλθε η ώρα να πληρώσουν μαζί με όλους το λογαριασμό και αυτό τους ενοχλεί…

Λές και δεν ήταν εκείνοι που πουλούσαν την ψήφο τους τόσα χρόνια και επέλεγαν τον… «αιρετό» (λέμε τώρα), εκείνο, που θα τους έκανε τα προσωπικά τους χατήρια! Και τώρα… αγανακτούν! Βλέπετε πάντα στην εγωιστική λογική τους, επικρατούσε η εντύπωση, πως παρά το τσουνάμι που ερχόταν, και πάλι θα είχαν προνομιούχα μεταχείριση και θα ξεχώριζαν από το σωρό. Και την… πάτησαν. Όμως δεν είναι αυτοί που ξεκίνησαν την πλατεία και κυρίως δεν είναι αυτοί που θα παραμείνουν τελικά εκεί, έστω και αν φωνάζουν πιο δυνατά από τους άλλους, σήμερα τους πολιτικούς που οι ίδιοι στήριζαν… «κλέφτες». 

Στην πλατεία βρίσκεται και θα παραμείνει, ένα μεγάλο κομμάτι της νεολαίας η οποία εκ προοιμίου είναι ασυμβίβαστη και δυναμική. Η νέα γενιά, που βλέπει να περιθωριοποιείται και να γίνεται το θύμα της όλης κατάστασης για την οποία δεν φέρει ευθύνη. Απέναντι σε αυτό το φαινόμενο, κάποιοι δεν έχουν καταλάβει ακόμα όντας εγκλωβισμένοι στις συνήθειες τόσων χρόνων, πως αυτός ο κόσμος χρησιμοποιεί το μόνο μέσο που έχει στη διάθεσή του για να πει «μη παρέκει» ή ακόμα πως «τελειώσατε», σε ένα σάπιο πολιτικό σύστημα από την μία άκρη μέχρι την άλλη!

Είναι αλήθεια και το ότι μέσα σε αυτό τον κόσμο υπάρχουν και εγκάθετοι (από)κομμάτων, πολιτικά σκουπίδια, που μεταφέρουν ιδιοτέλειες και σκοπιμότητες, βάζοντας στο κάδρο του γεγονότος τη δική τους φωτογραφία ώστε να την έχουν πρόχειρη γι αργότερα, αλλά και κάποιοι που το βλέπουν ως… φολκλορικό δρώμενο, μαθημένοι τόσα χρόνια πως μόνο για τέτοιους λόγους μπορεί να συγκεντρωθεί ο κόσμος. Υπάρχουν και τέτοιοι.

Όμως το κίνημα αυτό μην παραβλέπουμε πως ξεκίνησε ένα αγώνα ειρηνικό και εντυπωσιακά μαζικό αλλά και δημιουργικό. Μέσα από τις Γενικές Συνελεύσεις της πλατείας Συντάγματος, (πέρα από τα ιδεολογήματα και τους παπαγαλισμούς διαφόρων περιθωριακών που βρήκαν κοινό να… διαπρέψουν), βγαίνει κάτι πολύ σοβαρό και σημαντικό. Ο θυμός και η απελπισία της νέας γενιάς, η οποία βλέπει να αποφασίζουν την δική της καταδίκη, καθώς και την καταδίκη των γενεών που έρχονται. Βγαίνει η περιφρόνηση προς τους επίορκους, που δήθεν στο όνομα της Δημοκρατίας, έδεσαν χειροπόδαρα και υποθήκευσαν το μέλλον της, όχι μόνο με κάποιο μνημόνιο αλλά επί ολόκληρα χρόνια με τις αποφάσεις και τις συμπεριφορές τους. Βγαίνει η απελπισία των νέων παιδιών που καλούνται στο εξής να εργάζονται για 500 ευρώ και να μειοδοτούν σε δικαιώματα και αποδοχές απέναντι σε άλλους νέους, προκειμένου να διατηρήσουν την περιστασιακή απασχόληση τους. Και εμείς; Οι… μεγάλοι, που φέρουμε την ακέραια και χωρίς ελαφρυντικά την ευθύνη γι αυτή την κατάσταση; Χαμένοι μέσα στον κόσμο μας οι πιο πολλοί, τον απολίτικο και υποτελή κόσμο μας, στον οποίο απλά κάνουμε τους καλούς πελάτες, με σκυμμένο το κεφάλι και γονατιστοί απέναντι σε κάθε κατάσταση που μας επιβάλλουν, συνεχίζουμε να καθόμαστε στον καναπέ μας και να βλέπουμε τηλεόραση.

Να θεωρούμε ως πιο σημαντική οποιαδήποτε life style ανοησία ή οποιαδήποτε Λαζοπουλική… εκκένωση βόθρου. Γιατί μη γελιέστε αυτού του είδους οι Καλλιτεχνικο-πολιτικές παρεμβάσεις εξυπηρετούν απλά και μόνο τη δημοφιλία μιας κάστας ψευδοαριστερών «καλλιτεχνών», η οποία για τους ίδιους μεταφράζεται σε τηλεθέαση και φυσικά χρήμα!

Ηθο-ποιοί δηλαδή, που… ποιούν την αθυροστομία το άρρωστο προσβλητικό «χιούμορ», τον λαϊκισμό με μεθόδους Γκαίμπελς, (εκτός αν πιστεύει κάποιος πως όταν αυτές βαπτίζονται… «αριστερές» τότε… είναι καλές), μέσω των… ΜΜΕ, του χώρου δηλαδή όπου κατ΄ εξοχήν υφίσταται η διαπλοκή, ελαφρότητα και φυσικά η κατευθυνόμενη δημοσιογραφία.

Η άλλη όψη του ίδιου ανήθικου νομίσματος της κοινωνικής και πολιτικής παρακμής δηλαδή. «Δεν έχει στόχους» η συγκέντρωση των αγανακτισμένων λένε άλλοι… Ναι και να είναι ευτυχείς πολύ γι αυτό, γιατί ο στόχος που υποβόσκει πάρει σάρκα και οστά, θα ξεβολευτούν οριστικά πολλοί από εκείνους που αποτελούν αυτό το μωσαϊκό της σημερινής σάπιας κοινωνίας.

Και όταν από το μωσαϊκό φύγει μία ψηφίδα τότε αυτό όπως ξέρετε σιγά – σιγά, αρχίζει και διαλύεται! Πέρα από αυτό θα ρωτήσω όμως όλους αυτούς… που ξεκίνησαν με συγκεκριμένους στόχους και αγνές διαθέσεις ανατροπής… τι τελικά κατάφεραν;

Να ενσωματωθούν και να παίξουν -άθελά τους οι πιο πολλοί- ένα ρόλο σε ένα πολιτικό σύστημα που συντηρεί τον πολιτικό δεινοσαυρισμό και το πελατειακό σύστημα, που εξασφαλίζει τη διατήρηση των ίδιων προσώπων δεκαετίες στις ίδιες καρέκλες, άρα και την διαιώνησή του; Εύκολα και πολύ εγωϊστικά μπορούμε να χαρακτηρίσουμε κάτι το νέο, όταν αποφασίσουμε πως δεν ανήκουμε σε αυτό, και παρά το ότι γνωρίζουμε πως είναι αποτέλεσμα και της δικής μας ανοχής χρόνων. Το γεγονός πάντως είναι πως τίποτα πια δεν θα είναι ίδιο στο εξής! Η πλατεία μπορεί να αδειάσει για πολλούς λόγους. Κύρια γιατί ήδη κάποιοι προσπαθούν να την χρησιμοποιήσουν με αισχρό τρόπο, για να παίξουν τα κομματικά τους παιχνίδια εντός και εκτός Βουλής, αφού οι ίδιοι στερούνται κάποιας σοβαρής κοινωνικής αναφοράς.

Παρόλα αυτά το μήνυμα της όμως το έστειλε. Και μπορεί εύκολα και να ξαναγεμίσει!

Υπάρχει προηγούμενο και μάλιστα επιτυχημένο πια. Η πλατεία ήταν που άλλαξε την κυβέρνηση, η πλατεία ήταν αυτή που έκανε τους Ευρωπαίους «φίλους μας» να τρέχουν να αποφύγουν όπως ο διάολος το λιβάνι κάποιο… «πιστωτικό γεγονός» παρακαλώντας μας να μας σώσουν, αφού κινδυνεύει να τιναχτεί όλο το οικοδόμημα τους στον αέρα. Η πλατεία ήταν αυτή που έκανε όλους μέσα στη Βουλή να νιώθουν το χαλί να κινείται κάτω από τις καρέκλες τους. Και όσο θέατρο και να παίζουν, όσο και αν συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν τον κόσμο σαν ηλίθιο, εκεί στην πλατεία «δεν μασάνε». Η πλατεία ήταν αυτή που έκανε επίκεντρο του κόσμου την Ελλάδα όταν οι πολιτικοί μας έδειχναν υποτέλεια και ραγιαδισμό στους διεθνείς τοκογλύφους.

Και ακόμα δεν έχει τελειώσει τίποτα. Όλα τώρα αρχίζουν.

Όσο για τους πολιτικούς θα πρέπει να γνωρίζουν πως σε κάθε απόφασή τους θα νιώθουν την καφτή ανάσα της πλατείας στο σβέρκο τους, παρά τις προβοκάτσιες των γνωστών αλητών του γηπέδου, που επί χρόνια δρουν ελεύθεροι (αν δεν συντηρούνται κιόλας), ως ομάδες αποθάρρυνσης  του κόσμου και δυναμιτισμού του κλίματος, εξυπηρετώντας ποικίλες σκοπιμότητες, από πολλές πλευρές, ακόμα και φαινομενικά αντίθετες!

Popularity: 1%