Νεκρός βρέθηκε λίγο μετά τις 2 το μεσημέρι, στο Μοναστηράκι, ο Νίκος Κοεμτζής. Ήταν πεσμένος για περισσότερες από δύο ώρες στο πεζοδρόμιο, μέχρι που κάποιοι περαστικοί τον είδαν και ειδοποίησαν ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ, το οποίο τον μετέφερε στην Πολυκλινική Αθηνών, όπου διαπιστώθηκε ο θάνατός του.

Η Γνωριμία μου με τον Νίκο Κοεμτζή (του Βασίλη Δημητριάδη)

Πολλές φορές έβρισκα τον Νίκο Κοεμτζή κατά τις επισκέψεις μου, Κυριακές στο Μοναστηράκι. Τον είχα κάποτε μάλιστα προσκαλέσει να επισκεφτεί τα γραφεία του Συλλόγου, κάτι που δυστυχώς δεν έγινε ποτέ. Ήταν ένας κουρασμένος και φοβισμένος άνθρωπος που πούλαγε το βιβλίο με την ιστορία του για να ζήσει. Θυμάμαι την αντίδρασή του όταν του είπα πως ο Σύλλογος έβγαζε μία εφημερίδα και πως θα θέλαμε μια συνέντευξή του. Αντέδρασε πολύ φοβισμένα και αρνήθηκε ευγενικά. Ειλικρινά δεν μπορούσα να διανοηθώ πως αυτός ο άνθρωπος είχε κάνει αυτό που έκανε. Πάντως κατάλαβα γιατί κρατούσε τέτοια στάση απέναντι σε οτιδήποτε ονομαζόταν «ΤΥΠΟΣ», γνώριζα άλλωστε την ιστορία του και το πως ο τύπος της εποχής τον είχε μεταμορφώσει και τον παρουσίαζε και πούλαγε την εικόνα του κατά όπως βόλευε την καλύτερη αναγνωσιμότητα των φυλλάδων… Άλλωστε και σήμερα το ίδιο δεν κάνουν οι Α.Ε της ενημέρωσης;

Πήρα το βιβλίο στο οποίο συμπλήρωσε στην ήδη έτοιμη χειρόγραφη αφιέρωση το όνομά μου και το όνομα του Συλλόγου ΠΗΓΗ. ΟΧΙ ΟΜΩΣ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ. Ακουγε εφημερίδα και κάτι πάθαινε… Από τότε τον είχα δει πολλές φορές στο Μοναστηράκι, αλλά η στάση του όσο αφορά την εφημερίδα δεν άλλαξε παρά το ότι εξηγούσα πως δεν είμαστε παρά ένας πολιτιστικός σύλλογος και μια συνοικιακή εφημερίδα. Καλό ταξίδι Νίκο Κοεμτζή… Ειλικρινά χάρηκα που σε γνώρισα.

Βασίλης Δημητριάδης

Ο Νίκος Κοεμτζής, 74 ετών, τα τελευταία χρόνια ζούσε στην ανέχεια και προσπαθούσε να επιβιώσει πουλώντας βιβλίο με την ιστορία του.  

Τον Φεβρουάριο του 1973 μόλις είχε βγει από τη φυλακή που είχε μπει για κλοπή. Το Σάββατο 24 Φεβρουαρίου 1973, πήγε με την παρέα του στο νυχτερινό κέντρο «Νεράιδα» που τραγουδούσε ο Καρουσάκης, για να διασκεδάσουν. Ο αδελφός του, ο Δημοσθένης, έκανε παραγγελιά τις Βεργούλες του Μάρκου Βαμβακάρη και σηκώθηκε να χορέψει. Μαζί του σηκώθηκαν και άλλα άτομα. Ο τραγουδιστής (Αθανασιάδης) ανακοίνωσε από το μικρόφωνο πως είναι «παραγγελιά». Έγινε μια συμπλοκή μεταξύ των ατόμων και ο Νίκος Κοεμτζής σηκώθηκε και σκότωσε με μαχαίρι τρεις αστυνομικούς. Υποστήριξε πως θόλωσε το μυαλό του γιατί νόμιζε ότι σκότωναν τον αδελφό του. Ο Τύπος της εποχής τον χαρακτήρισε «κτήνος» και συχνά αναφερόταν σε εγκληματίες ως «Κοεμτζήδες». Λόγω της εποχής, των οικογενειακών φρονημάτων του και του ποινικού του ιστορικού πέρασε πολύ άσχημα μέσα στη φυλακή. Καταδικάστηκε τρεις φορές σε θάνατο και οχτώ φορές σε ισόβια, για ανθρωποκτονίες απο πρόθεση.  Το 1977 η ποινή του μετατράπηκε σε ισόβια. Το 1979 ο Διονύσης Σαββόπουλος στο δίσκο Ρεζέρβα συμπεριλαμβάνει ένα τραγούδι με τίτλος «Το μακρύ ζεϊμπέκικο για τον Νίκο«. Το 1980 ο Παύλος Τάσιος σκηνοθετεί την ταινία «Παραγγελιά» με πρωταγωνιστή τον ηθοποιό Αντώνη Αντωνίου που είναι βασισμένη στο επεισόδιο. Στην ταινία η Κατερίνα Γώγου (πρώην σύζυγός του) απαγγέλλει στίχους από τα ποιήματα της. Αποφυλακίστηκε από την Πάτρα στις 29 Μαρτίου του 1996 μετά από 23 χρόνια συνεχούς φυλάκισης. Από τότε πουλούσε την αυτοβιογραφία του έξω από την «Ευελπίδων» και τις Κυριακές στο Μοναστηράκι υπογράφοντας αφιερώσεις στην πρώτη σελίδα.  Το 2009, μετά από μια βραδιά παρουσίασης του βιβλίου του, ο Δήμαρχος της Αθήνας του έδωσε άδεια να πουλάει το βιβλίο του στο κέντρο.

Popularity: 1%