(ΕΚΔΟΣΗ ΤΡΙΤΗ… ΕΠΙΣΗΣ ΔΙΟΡΘΩΜΕΝΗ ΚΑΙ ΕΜΠΛΟΥΤΙΣΜΕΝΗ)

Ποιος μπορεί να διακρίνει κάποια διέξοδο;

Την απάντηση μην την περιμένετε ούτε από τους οικονομολόγους, ούτε φυσικά από τους πολιτικούς. Άλλωστε μέχρι σήμερα ποιοι διαχειρίζονταν τις τύχες μας και ποιοι φέρουν την ευθύνη για την σημερινή κατάσταση; Κάποιοι το φιλοσοφούν το πράμα και μιλάνε για «κρίση του καπιταλισμού» και διάφορα ακόμα εντυπωσιακά επιστημονικού περιεχομένου, από εκείνα που ακούει η κυρία Αφροξυλάνθη (Ανθή) και ο κος Ευδαίμων (Μάκης), (στην τύχη τα ονόματα φυσικά) –πρώην παίχτες του Χρηματιστηρίου και οι δύο, που θυμούνται με νοσταλγία τις εποχές που «επένδυαν» τις οικονομίες τους και το χωραφάκι στο χωριό, που τους έδινε το λάδι της χρονιάς και συμπληρωματικό εισόδημα, σε «λίμιταπ», βγάζοντας κάποια καπνόφραγκα, ανακαλύπτωντας την τέχνη του χρηματιστηριακού πόκερ, μέχρι που ο κακοσημίτης (κακοχρόνοναχει), τους… έπεισε -λένε- να συνεχίσουν το παιχνίδι χάνοντας τα όλα, στο «λίμιτνταουν» καλά που δεν τους έπεισε και για τίποτα άλλο…

Εντυπωσιάζονται λοιπόν και αυτοί ως πρώην –πρακτικοί- οικονομολόγοι, όπως λέμε πρακτικοί γιατροί, κάτι σαν τον θρυλικό «Βλάχο».

Μόνο που ο συγχωρεμένος κάτι ήξερε από σπασίματα λόγω των προβάτων, ενώ η κυρία Αφροξυλάνθη και ο κυρ Ευδαίμων το πολύ να… είχαν περάσει από το απέναντι πεζοδρόμιο του Οικονομικού Πανεπιστημίου, μέχρι που να αποφοιτήσουν ως θύματα της απληστίας τους…

Τέλος πάντων, όλη αυτή την… «πληροφόρηση» οι ήρωές μας, την εμπλουτίζουν με τις εμπειρίες τους και την αναπαραγάγουν στην… αγορά (Λαϊκή), με ακόμα εντυπωσιακότερο και παραστατικότερο τρόπο, τέτοιο που αρμόζει σε έναν πρόεδρο της ΕΚΤ τουλάχιστον.

Με όλο αυτόν τον αχταρμά, ανακατεμένο με τις ημερήσιες ρύσεις  των διαφόρων τηλεσοφών τύπου Αυτιά, φτιάχνουν μία… ενημέρωση ίση σε αξιοπιστία ή και ανώτερη μπορώ να πω, με το «μωχαμπέτι» των σεβάσμιων καθ΄ όλα γραίων, οι οποίες κλώθουν (ευτυχώς… ακόμα), κουτσομπολεύοντας στον περίβολο της Εκκλησιάς στη Δερβέσανη Σερρών αλλά και αλλού στην Ελλάδα, (και ευτυχώς που το κάνουν ακόμα, γιατί είναι μια υγιής παράδοση που μυρίζει χωριό και κοινωνικότητα που δεν προκαλεί σε καμιά περίπτωση κοινωνικούς κραδασμούς).

Επειδή ξέφυγα από το θέμα μας, κάτι ευχάριστο για μένα, θα επανέλθω επισημαίνοντας, τον βομβαρδισμό μας με διάφορες ειδήσεις αμφιλεγόμενου περιεχομένου, ειδήσεις, οι οποίες πολλές φορές παρά το ότι ανακοινώνονται από επίσημο-ανεπίσημα στόματα, την επόμενη ακριβώς στιγμή διαψεύδονται ή αντικαθιστώνται από άλλες, δείχνοντας πως η κατάσταση είναι πολύ ρευστή και δυστυχώς καθόλου προβλέψιμη.

Η χώρα μας θυμίζει άρρωστο στο κρεβάτι του πόνου ενώ από πάνω του να βρίσκεται μια ομάδα γιατρών και να του δίνει ασπιρίνες.

Κάπως έτσι και οι διάφοροι δημοσιογραφο-οικονομολόγοι, απόγονοι όλοι του Σίσυφου, έχουν αναλάβει να διαχειριστούν ή απλά να σχολιάζουν την οικονομική μας (κακή ψυχρή κι ανάποδη), μοίρα…

Από την άλλη οι «πλατιές Λαϊκές μάζες» που αυτόκλητα «εκπροσωπούνται» από διάφορα «φυντάνια» ποικίλης ιδεολογικής προέλευσης, παρέα με τα πολυλογάδικα έξω κοινοβουλευτικά ή έσω κοινοβουλευτικά κομματόσκυλα, κάθε πολιτικής πλευράς, που έχουν ξεχάσει την πρόσθεση, την αφαίρεση και την προπαίδεια, ή ηθελημένα παραβλέπουν, πως αιωνίως δεν μπορείς να ζεις με δανεικά και πως κάποια στιγμή μένεις έκθετος και χωρίς κανένα να θέλει να σε (ξανά) δανείσει αφού δεν θα μπορεί να πάρει πίσω τα λεφτά του στον αιώνα τον άπαντα.

Και ερχόμαστε στον μέγα παραλογισμό να κάνουμε τις ευθύνες μας, μπαλάκια του πινκ – πονκ , διότι εμείς ως γνωστόν ήμασταν άδολοι και απονήρευτοι ως κόρες του Δεληγιάννειου Παρθεναγωγείου.

Μας φταίνε πάντα οι άλλοι, ο κακός γείτονας, ο κακός συνάδελφος, ο κακός υπάλληλος, ο κακός αστυνομικός, ο κακός περιπτεράς στη γωνία και ο κακός κουλουρζής στη γέφυρα… Έχουμε μάθει να έχουμε μόνο εμείς δίκιο και όλοι οι άλλοι να έχουν άδικο.

Λες και όλοι οι προαναφερόμενοι φταίχτες δεν είμαστε όλοι εμείς ή επί χρόνια δεν ανεχόμασταν, ή στηρίζαμε (και ανεχόμαστε και στηρίζουμε ακόμα) την ύπαρξη διαφόρων λωποδυτών σε κάθε επίπεδο της δημόσιας ζωής, μόνο και μόνο με την ελπίδα πως θα έριχνε κάποιος από αυτούς μια φευγαλέα ματιά προς το μέρος μας όταν επιδιδόμαστε αναπόσπαστα στο άθλημα του γλειψίματος…

Μας φταίνε όλοι οι άλλοι, όταν αφήναμε τόσα χρόνια «στα κορόϊδα» το να διεκδικούν όσα ανήκουν σε όλους, χλευάζοντας τους και από πάνω. Όταν μανιωδώς αναζητούσαμε αποδέκτη γρηγορόσημου ή κάποιο νεκροθάφτη της συνείδησής μας, όταν αφήναμε να γιγαντωθεί επί δεκαετίες αυτή η κατάσταση ελπίζοντας πως το παιδί μας κάποια στιγμή θα χωνόταν σε μια ανάλογη θέση με τη βοήθεια κάποιου ασυνείδητου πολιτικάντη με αντάλλαγμα την ψήφο μας και να κάνει την ίδια δουλειά…

Και να όμως που ήλθε η ώρα να πληρώσουμε το λογαριασμό!

Και φυσικά και πάλι διαμαρτυρόμαστε λες και περιμέναμε πως θα πλήρωναν κάποιοι άλλοι. Όμως όλο αυτό το κατασκεύασμα που λέγεται Ελληνικό πελατειακό Κράτος, ποιον νομίζετε πως προστάτευε τόσα χρόνια; Αναζητούσε ανάμεσά μας τους υπαλλήλους που θα το αναπαράγουν (και τους έβρισκαν πάρα πολύ εύκολα), ώστε αυτοί που το έστησαν να βγαίνουν μόνιμα «λάδι»… Και τώρα –όλοι μας- ζητάμε (δικαίως μεν, καθυστερημένα κατά 30 χρόνια δε), να πληρώσουν αυτοί που τόσα χρόνια αποδεχόμασταν ως αφεντικά της όλης κατάστασης!

Αμ δε όμως…. Αυτοί φροντίσανε να φυλαχτούνε από τις κακοτοπιές. Εμείς και μόνο εμείς θα πληρώσουμε το πρόστιμο για την ηθική και φυσική συνεργία μας στη δόμηση αυτού του άθλιου κατασκευάσματος.

Όσο για τα κινήματα τύπου «δεν πληρώνω» τα οποία άρχισαν να υιοθετούν και οι Δήμοι προσφάτως, (και θέλω να δω τι θα γίνει, αν κάποια στιγμή το “δεν πληρώνω” επεκταθεί και στα ανταποδοτικά τους τέλη), να με συγχωρούν αλλά δεν τα συμμερίζομαι, για πολλούς λόγους. Πρώτα πρώτα γιατί δεν μου αρέσει να με κατευθύνει πολιτικά ο πάσα εις τυχαίος, αλλά ο κυριότερος λόγος είναι, πως ποτέ στο παρελθόν δεν ευαισθητοποιήθηκαν και δεν αντέδρασαν δυναμικά διαμορφώνοντας κάποιο κίνημα… «Δεν διαφθείρωμαι», «Δεν λαδώνω», «Δεν διορίζομαι αναξιοκρατικά», «Δεν αποδέχομαι εξυπηρετησούλες από τις διάφορες μόνιμα έμμισθες αιρετές μουσίτσες», «Δεν κάθομαι στον καναπέ μου», «Δεν γλύφω εκεί που έφτυνα», «Δεν στερώ μία θέση κάπου από κάποιον που την έχει μεγαλύτερη ανάγκη» έως και τα απλοϊκά… «Δεν περνάω με κόκκινο φανάρι» ή και «Δεν ποτίζω τις γλάστρες … όταν από κάτω περνάει κόσμος» κ.ο.κ…

Πολλά είναι τα ατομικά «ΔΕΝ» που έπρεπε να είχαν ειπωθεί και δεν τα είπε κανείς όταν έπρεπε!

Επιπλέον, δεν μπορώ να φανταστώ πως θα ήταν η πατρίδα μας σήμερα, αν το 1940 επί δικτατορίας Μεταξά μάλιστα, δεν λέγαμε «ΟΧΙ», όλοι ανεξαιρέτως, αφήνοντας στην άκρη τους κομματικούς διαχωρισμούς… Τότε το ΟΧΙ μας μάλιστα, πληρώθηκε σε ζωές, και όχι σε ευρώ και γι αυτό, αυτό το ΟΧΙ, είναι από αυτά τα λίγα που μας κάνουν σήμερα περήφανους. Άσχετο βέβαια το γεγονός ότι εμείς το πληρώνουμε αυτό ακόμα, αντίθετα με τους μέγιστους Ολλανδούς π.χ που «κάθησαν στα αυγά τους» και σήμερα μας παριστάνουν τον… “πωλών τοις μετρητοίς”… Μέσα σε όλα έχουμε και τις διάφορες προφητείες, στις οποίες αναζητούμε την ελπίδα στο μέλλον μας, όπως η κ. Αφροξυλάνθη στις τηλέ-καφετζούδες και στις τηλε-χαρτορίχτρες…

Όλα γίνονται ένας αχταρμάς και μπερδεύονται με μία καλή δόση εθνικισμού πολλές φορές με ψευδοαριστερό λόγο, μέσα σε ιδανικές συνθήκες καλλιέργειας φασισμού όπως είναι η μαύρη και άραχνη κατάστασή μας, σε συνδυασμό με την ανασφάλεια που υπάρχει σε γερές δόσεις γύρω μας. “Η Ελλάδα θα περάσει από μεγάλη πείνα, αλλά θα έλθει ο καλός Ρώσος και θα τσακίσει τους κακούς Τούρκους οι οποίοι θα έχουν τσακίσει εμάς πριν, όταν θα αποφασίσουμε να επεκτείνουμε τα εξαμίλια στα δωδεκαμίλια και την ΑΟΖ μας (που είναι όπως λένε οι καλεσμένοι του Χαρδαβέλα …είναι τίγκα στο πετρέλαιο, το φυσικό αέριο και πολλά άκόμα καλούδια τα οποία θα πρέπει να αντλήσουμε από τα έγκατα της γης με χρήματα και τεχνογνωσία που έχουμε αλλά… μόνο σε θεωρητικό επίπεδο)…

Και οι «προδότες» πολιτικοί που πάνε να πουλήσουν τη χώρα στο Σατανά (έξω απ΄ δω), θα πάνε στο Γουδί οι αντίχριστοι (φτου τους)”!

Δεν ξέρω την δική σας άποψη, προσωπικά πάντως έχω βαρεθεί από το 2000 και μετά, συνεχώς να μου ανακοινώνονται καταληκτικές ημερομηνίες για την… καταστροφή του κόσμου! Οφείλω επίσης να ομολογήσω πως μόνο κάποιοι τηλεβιβλιοπωλητές είναι  ευτυχισμένοι και φυσικά κονομημένοι!

Επιπλέον οι διάφοροι μιλιταριστές ηδονοσφαγείς, έχουν βαλθεί να μας πείσουν μέσα σε όλο αυτό το σκηνικό, πως…»ήγγικεν η ώρα», οι Έλληνες ιδιωτικοί και δημόσιοι υπάλληλοι, να πάρουμε τα όπλα για να πάμε να… ανασκολωπίσουμε όλους τους ιδιωτικούς και δημόσιους υπαλλήλους που ζουν στην άλλη πλευρά του Αιγαίου ώστε να ικανοποιηθούν τα πολεμοχαρή βίτσια τους… Επειδή όλη αυτή η τρέλλα πια έχει αρχίσει και γίνεται επικίνδυνη, τόσο που μπορεί να με κατηγορήσουν και μένα για… Εθνική προδοσία, λέω να μη το συνεχίσω και απλά να παρακαλέσω για την προσοχή όλων μας, απέναντι σε όλες αυτές τις χοντροειδείς ακρότητες.

Είναι ανάγκη πια και το βλέπουμε, πως πρέπει να αρχίσουμε να αναζητάμε τρόπους, να ξεπεράσουμε όλο αυτό που μας συμβαίνει το συντομότερο, βάζοντας πλάτη για να σωθεί ότι έχει απομείνει, φυσικά στέλνοντας πρώτα απ΄ όλα στο σπίτι τους ΟΡΙΣΤΙΚΑ, τους πολιτικούς εκείνους κάθε απόχρωσης και «ταμπέλας» που ευθύνονται για την αναξιοπιστία και την εν γένει κατάντια του πολιτικού συστήματος.

Δυστυχώς αν υπάρχει κάποιος με μια ελάχιστη λογική σήμερα, είναι σίγουρο πως θα ζει κάτω από την τρομοκρατία ενός ευρύ και ακραίου πολυσυλλεκτικού όχλου ο οποίος λειτουργεί υπό τους –ανύπαρκτους- κανόνες του Λυντς. Θα θυμίσω τις κινητοποιήσεις των «αγανακτισμένων» (όχι στην αρχή τους, αλλά στην μετέπειτα πορεία τους), όταν ανεδείχθησαν οι διάφοροι αριστεροδεξιοί περιθωριακοί ως αιχμή του κινήματος «καπελώνοντας το» και βέβαια ο κ. Τσίπρας… «κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος» όλων μαζί, προσδοκώντας και αυτός ολίγα από τα ψηφόπουλα τους). Αυτό αποτέλεσε ένα σημαντικό μάθημα για μένα, για το πώς μπορούν να ελεγχθούν οι απογοητευμένες και εξοργισμένες Λαϊκές μάζες, από το ίδιο σύστημα συρρικνώνοντάς το!!! Εδώ μπορώ να αναγνωρίσω και το σοφό της διακριτικής αποστασιοποίησης, του σαφέστατα έμπειρου ΚΚΕ και των κινημάτων που αυτό ελέγχει, όπως το ΠΑΜΕ από τους «αγανακτισμένους».

Μεγάλο βγήκε το άρθρο αγαπητέ αναγνώστη… αλλά θα έχει και συνέχεια αλλά και προσθήκες στο μέλλον. Σε ευχαριστώ θερμά που το διάβασες και συμπάθα με αν δεν συμφωνείς με αυτό. Να ξέρεις όμως, πως το έγγραψε ένας ολόϊδιος με σένα, ούτε ξεχωριστός ούτε… «σοφός» ούτε τίποτα παραπάνω από τον μέσο όρο όλων μας, ένας όμως που αγωνιά το ίδιο με σένα για το αύριο της χώρας μας και των παιδιών μας…

Popularity: 1%